Volunteer Spirit จิตอาสา

Up Load ข้อมูลเอาไว้ โดยส่วนตัวแล้วคิดว่า ถ้ายังไม่สะดวกไม่พร้อม ก็เริ่ม "สำนึกจิตอาสา"ภายในครอบครัว เพื่อนบ้านใกล้เคียง ท้องถิ่นตัวเองก่อน ..แค่นี้ก็นับว่า ดีเลิศแล้ว

ติดตามกิจกรรมอาสาน่าสนใจได้ที่่่ เครือข่ายจิตอาสา www.volunteerspirit.org

ข้อมูลจาก นิตยสาร สารคดี ฉบับ ตุลาคม2552 (อภินันทนาการ)

Someone Like You บางคนเช่นคุณ เทใจให้หมดเลยจ๊ะ :)

SOMEONE LIKE YOUเรื่องราวของJane สาวอารมณ์โรแมนติก ช่างฝัน ที่ถูกสลัดรักจาก Ray หนุ่มที่มีลักษณะภายนอกดูแสนอบอุ่น อ่อนโยน ละเอียดอ่อน เป็นลักษณะชายในฝันของสาวๆทั่วไปที่ตามหา “รักแท้” แต่ในความเป็นจริง Rayก็เป็นแค่ผู้ชายอ่อนไหว ปลิ้นปล้อนคนหนึ่งเท่านั้น ปมที่ถูกผู้ชายทอดทิ้งนี่เองทำให้มองJane มองผู้ชายทุกคนในแง่ร้ายมาก ยิ่งเห็นเห็นการใช้ชีวิตเสือผู้หญิงของ Eddyเพื่อนร่วมงาน ที่มักควงสาวไม่เลือกหน้า ยิ่งสนับสนุนทฤษฎีที่ตัวเองหมกมุ่นให้เลยเถิดไปกันใหญ่ “ทฤษฎีวัวตัวใหม่” (New Cow Theory) ที่เปรียบเทียบพฤติกรรมของผู้ชายกับวัวตัวผู้ว่า มีธรรมชาติที่เหมือนกันก็คือ “มักมองหาความสัมพันธ์กับคน(ตัว)ใหม่มากกว่า และ จะไม่กลับไปมีความสัมพันธ์กับคู่เดิมเด็ดขาด” Jane อุตริขนาดเขียนทฤษฎีที่ว่านี้ลงนิตยสารชื่อดัง ในนามของ “Dr. Charles” ที่ Jane อุปโลกน์ขึ้นมาเอง เรื่องโกลาหลเกิดขึ้น เมื่อบทความชิ้นนี้ดันประสบความสำเร็จ เป็นที่นิยมของชาวประชา บรรดารายการทีวีทอล์คโชว์ต่างๆพยายามหาด็อกเตอร์ให้มาออกรายการตัวเองให้ได้ ซึ่งก็รวมถึง Dianne เจ้าของรายการทอล์คโชว์น้องใหม่ที่กำลังพยายามไต่อันดับให้เป็นหนึ่งในรายการที่เป็นที่นิยมของอเมริกาให้ได้ เจ้านายของ Janeนั่นเอง ในเวลาที่สาวทั้งเล็กใหญ่ขานรับทฤษฎี “วัวตัวใหม่” Jane กลับมาพบว่า ทฤษฏีที่ตัวเองคิดขึ้นมานั้นผิด ผู้ชายนั้นไม่ใช่วัว ผู้ชายไม่เหมือนกันทุกคน และผู้ชายก็พร้อมจะมี “รักแท้”ให้ โดยที่ไม่สนว่าคุณจะเป็นคนเก่าหรือคนใหม่ ผู้ชายที่มาพร้อมหัวใจรักอันดีงามนั้นมีอยู่จริงในโลกสีตุ่นๆใบนี้ Janeจะทำอย่างไรเมื่อต้องยอมรับว่าทฤษฎีบ้าบอที่ตัวเองคิดนี้ เป็นเพียงขอแก้ตัวจากผู้หญิงงี่เง่าคนหนึ่งที่ไม่กล้ายอมรับความจริงที่ว่า การที่ผู้ชายคนหนึ่งเขาไม่ยอมรับเรานั้น ไม่ใช่ความเป็นของเก่า ของใหม่ ของสด หรือของซิง แต่เป็นเพราะ ความเป็นเราต่างหากเล่า

Romantic Comedyเรื่องนี้ อาจไม่ใช่เป็นหนังเด่นมากมาย แต่ก็เป็นหนังที่น่ารักดูได้สบายๆในวันเพลินๆที่อยากพักผ่อน ดิฉันดูเรื่องนี้เมื่อหลายปีก่อน โดยเพื่อนผู้ใจดีอุตส่าห์เลือกเอามาให้ดู “สนุกดีนะ..บางตอนอาจโดนใจ” เพื่อนกล่าวคำพรีวิวหนังทิ้งท้ายไว้แค่นั้น ดิฉันแน่ใจว่า ถ้าได้ดูหนังเรื่องนี้เมื่อตอนอายุสัก 17 -18 ดิฉันคงกรี๊ดกับเรื่องความรักที่เริ่มต้นจากความสัมพันธ์แบบเพื่อน หรืออาจโศกน้ำตาเล็ดเมื่อต้องเห็นความอ้างว้าง หรือความผิดหวังของผู้หญิงน่ารักๆคนหนึ่ง แต่ด้วยวัยล่วงสามสิบมาแล้ว ฉากประทับใจกลายเป็น ฉากที่ Jane หัวเราะแบบทั้งเย้ยหยัน ประชด กระแทกใส่Ray ในห้องประชุม เพราะรู้สึกรับไม่ได้ ที่Rayมานั่งทำหน้าทำตาสะเทือนใจเสียเหลือเกิน ขณะเล่าให้ที่ประชุมฟังว่าประทับใจกับบทบาทของนักแสดงจากหนังเศร้าเรื่องหนึ่งอย่างสุดซึ้ง Janeหมั่นไส้เสียจนโพล่งขึ้นมาลอยๆประมาณว่า “นี่มันเรื่องตลกชัดๆ..เหลือเชื่อเลย บางคนทำมาเป็นอ่อนไหวเห็นอกเห็นใจตัวละครที่แสนเหงา อ้างว้าง ขณะที่ในชีวิตจริงๆ ก็คนดูพวกนี้กลับเป็นผู้ย่ำยีเสียเอง” อืมม์ ดิฉันว่า คนลักษณะอย่างนาย Ray นี้ เป็นคนประเภทที่มีลักษณะแบบคลาสสิก หาพบทุกยุคทุกสมัย โยนหินเข้าไปในกลุ่มคน เป็นต้องโดนคนประเภทนี้สักคนซิน่า...

Sliding Doors

"ถ้า" คุณสามารถย้อนเวลากลับไปเปลี่ยนแปลงการตัดสินใจของคุณในอดีตได้ คุณแน่ใจดอกหรือว่าผลลัพธ์ในวันนี้จะแตกต่าง???

ชีวิตของHelen (แสดงโดย Gwyneth Paltrow)ถูกนำเสนอแบบคู่ขนานเปรียบเทียบสองเหตุการณ์ โดยใช้เงื่อนไขของ "ประตูเลื่อนรถไฟใต้ดิน"เป็นจุดแบ่ง "ชิวิตที่ขึ้นรถไฟทันเวลา" กับ "ชีวิตที่พลาดขบวนรถไฟ" แค่หนึ่งช่วงเวลาที่"ประตูเลื่อนเปิด-ปิด"เท่านั้น

ดิฉันไม่ได้มองภาพยนตร์เรื่องนี้ แบบ Romantic Comedy เลย ไม่ได้ว่ามันเป็นเรื่องของ Destinyด้วย ไม่ได้มองว่า อะไรมันจะเกิดยังไงมันก็ต้องเกิดเขาลิขิตมาแล้ว ดิฉันกลับมองว่า การที่เราตัดสินใจทำอะไรไปแล้ว ไม่ว่าผลจะออกมาอย่างไร เราไม่ควรเสียเวลากับสิ่งที่เราย้อนกลับไม่ได้อีก (แล้วถึงแม้ว่าย้อนได้ ดิฉันเชื่อว่า ด้วยตัวตนความเป็นเรา มันก็จะต้องทำให้เราตัดสินใจแบบเดิมอยู่ดี) สิ่งที่มีคุณค่าที่ดีที่สุดของเรื่องแย่ๆที่มาจากการตัดสินใจผิด คือ การยอมรับและเรียนรู้ที่จะรอบคอบและระมัดระวังในการตัดสินใจครั้งต่อไป

แม้ภาพยนตร์เรื่องนี้ไม่ได้เป็นเรื่องที่สร้างแรงบันดาลหรือจุดประกายความคิดอะไรกับดิฉันมากมาย แต่การเล่าเรื่องยากให้เข้าใจและเข้าถึงได้ง่ายนั้น ทำให้ดิฉันอดไม่ได้ที่จะหยิบมาเป็นหนึ่งในห้า แถมบทสนทนาแสบๆคันๆในเรื่องก็ทำให้หัวเราะในลำคออยู่หลายฉาก พิเศษที่สุดยกให้ "John Hannah" ที่แอบปลื้มมาตั้งแต่เขารับบทเกย์ในเรื่อง "Four Weddings And A Funeral" ฉากที่กล่าวไว้อาลัยไปพยายามกลั้นน้ำตาที่เอ่อล้นออกมาใน "สี่งานแต่งหนึ่งงานศพ"นั้น ถ้ามีการโหวตให้ดาราชายคนไหนร้องไห้ได้ธรรมชาติที่สุด ดิฉันคงแทบยกมือสองข้างให้Hannahแทบไม่ทัน

สำหรับคนที่ยังไม่ได้ดูหนังเรื่องนี้มาก่อน ถ้าพลาดก็ไม่ถึงกับน่าเสียดาย แต่ก็ไม่น่าเสียดายเช่นกัน ถ้าลองได้ดู
Directed : Peter Howitt
Produced : Sydney Pollack / Philippa Braithwaite
Written : Peter Howitt
Starring :Gwyneth Paltrow / John Hannah
Music : David Hirschfelder
Cinematography : Remi Adefarasin
Distributed : Miramax Films/Paramount Pictures
Release date(s): April 24, 1998

ไฟ ไฟ ไฟ (Fire : Movie by Deepa Metha)

ไฟ ไฟ ไฟ (Fire : Movie by Deepa Metha)


ความน่าสนใจของหนังเรื่องนี้ เริ่มกันตั้งแต่ผู้ให้กำเนิดเลยทีเดียว “Fire” เป็นวรรณกรรมและภาพยนตร์ที่เขียนและสร้างขึ้นโดยหัวจิตหัวใจของ “Deepa Metha” ผู้กำกับหญิงจากอินเดีย ประเทศที่ใครๆทั้งโลกก็รู้ว่ายังคงไว้ซึ่งจารีตประเพณีและวัฒนธรรมโบราณอันเคร่งครัดและเคร่งเครียด รูปแบบ “เพศชายเป็นใหญ่” และ “เผด็จการครัวเรือน” ยังดำรงอยู่อย่างเหนียวแน่น ความน่าสนใจไม่ใช่เพียงแค่ การที่หนังเรื่องนี้กำกับโดยผู้กำกับหญิง น่าสนใจเพิ่มไปอีกว่า หนังเรื่องนี้ถูกห้ามฉายแม้แต่ในประเทศอินเดียเอง

“Fire”บอกเล่าอะไร จึงทำให้ถูกห้ามฉาย?

: เพราะ Deepa Metha ตีแผ่ประเด็น การยึดมั่นจารีตและประเพณีแบบหลับหูหลับตาของคนอินเดียที่ทำกันสืบเนื่องเป็นพันๆปีท่ามกลางกระแสอันเชี่ยวกรากของอิทธิพลของวัฒนธรรมทางตะวันตกที่ปล่อยให้เข้ามาในเวลาเดียวกันจนกลายเป็นสังคมแบบหัวมังกุดท้ายมังกร กะเทาะเปลือกทะลุจนถึงแก่น ไม่ว่าเรื่อง “สิทธิสตรี” “เซ็กซ์” ซึ่งถือว่าเป็นการตีแสกวัฒนธรรมอินเดียอย่างแรง เพราะโดยเฉพาะเรื่องแบบนี้ที่แม้แต่จะพูดยังไม่มีใครกล้า โดยเฉพาะอย่างยิ่งออกมาจากปากของผู้หญิง

“Fire” จึงมีทั้งภาพเล่าเรื่องโดยตรงไปตรงมา และสัญลักษณ์อยู่เต็มไปหมด ว่ากันตั้งแต่ฉากแรกเลยทีเดียว การใช้แสงโทนขาว ทุ่งดอกไม้เหลือง ตัดกับหญ้าเขียวนั้น Deepa เล่าไว้ว่า สี เขียว เหลือง ขาว นั้นเป็นสัญลักษณ์แทนสีธงชาติของอินเดีย และในฉากเดียวกันนี้เองยังประกอบด้วย พ่อ แม่ และลูกสาวตัวเล็ก เสียงเด็กสาวร่ำร้องอยากเห็นมหาสมุทร เสมือนการร้องหาอิสรภาพที่กว้างใหญ่ไพศาลของสตรีชาวอินเดียนั่นเอง ฉากธรรมชาติอันสดใสนี้ถูกกล่าวถึงสลับไปมาสลับกับฉากของครอบครัวของอโศกในอพารต์เม้นท์คับแคบที่เป็นตัวแทนของครอบครัวของชาวอินเดียทั่วไป และเรื่องราวโศกนาฏกรรมในครอบครัวนี้เองที่เป็นศูนย์กลางของเรื่อง

บิจิ : หญิงชราหัวหน้าครอบครัวที่แก่มาก จนเดินเองก็ไม่ได้ พูดก็ไม่ได้ ทำได้แต่สั่นกระดิ่งยามเมื่อโกรธหรือต้องการสิ่งใด บิจิ ถูกใช้เป็นสัญลักษณ์แทนขนมธรรมเนียมโบราณของอินเดียที่ล้าสมัย เป็นเพียงภาระแก่คนรุ่นลูกรุ่นหลานที่ต้องยึดถือ แต่ไม่สามารถสื่อสารอะไรได้และไม่สอดคล้องกับโลกยุคใหม่ รอแต่วันเสื่อมและวันตายจากไปเท่านั้น

อโศก (ลูกชายคนโต): ชายหนุ่มที่เคร่งครัดต่อประเพณี เมื่อรู้ว่าภรรยาไม่สามารถให้กำเนิดทายาทได้ จึงอุทิศตัวให้กับการแสวงหาการหลุดพ้นจากกิเลสและตัณหา เป็นการแสวงหาความสุขเฉพาะตน แต่ไม่ยอมปลดแอกและมอบอิสรภาพให้กับภรรยา

ราธา (สะใภ้ใหญ่) : ภรรยาผู้หมดความหมายทันทีเมื่อไม่สามารถผลิตลูกได้ สามีหันหลังไม่หลับนอนด้วย เธอยังคงต้องทนแบกรับภาระในบ้านตามแบบผู้หญิงที่ดี แม้ว่าในใจนั้นแห้งผาก ปรารถนาอิสรภาพและความรักขนาดไหนก็ตาม เมื่อสิต้าเข้ามาปลอบประโลม เห็นอกเห็นใจจนเกิดมีความสัมพันธ์กัน เมื่อสามีประณาม ราธาเก็บกดจนทนไม่ไหวจึงระเบิดออกมาว่าให้สามีที่ละเลยเธอมาตลอดรู้ว่า เธอไม่รู้สึกผิดแม้แต่น้อยที่เธอมีความปรารถนาสิต้า เพราะ ความปรารถนาทำให้รู้สึกถึงการมีชิวิตอยู่ มิได้เป็นเพียงซากที่ยังมีลมหายใจไปวันๆเท่านั้น

จาติน (ลูกชายคนรอง): ภาระของการผลิตทายาทถูกส่งมาถึงหนุ่มอินเดียยุคใหม่ที่ก็ไม่อาจฝืนประเพณี จำต้องแต่งงานกับผู้หญิงชาติเดียวกันทั้งที่รักอยู่กับสาวชาวจีน จาตินผู้มีรสนิยมตามกระแสตะวันตก ชื่นชอบอาร์มานี่เป็นชีวิตจิตใจ แต่การเป็นตะวันตกของเขาเป็นการใช้แสวงหาความสุขเฉพาะตนเท่านั้น ส่วนเรื่องอื่นเขากลับคิดแบบโบราณที่ว่า ผู้หญิงมีหน้าที่ทำทุกอย่างตามคำบัญชาของผู้ชายเท่านั้น

สิต้า (สะใภ้เล็ก) : “ขบถแห่งครอบครัว” เจ้าสาวหมาดๆที่ฝันถึงชีวิตครอบครัวแสนหวาน แต่เมื่อความจริงกลับตรงกันข้าม ความเห็นอกเห็นใจในชะตากรรมของลูกผู้หญิงด้วยกันที่ถูกผู้ชายในชีวิตกดขี่ระหว่างสะใภ้ใหญ่และสะใภ้รอง ความสงสาร และเข้าใจซึ่งกันและกันของคนที่ไม่มีทางเลือก จึงก่อตัวเป็นความสัมพันธ์ที่คาดไม่ถึง

มุนดู (คนรับใช้ผู้ดูแลบิจิ) : ผู้มักหลอกคนอื่นว่าเปิดวีดีโอ “รามายณะ ตอน สีดาลุยไฟ”ให้บิจิดู แต่ความจริงแล้วเมื่อเวลาคนอื่นไม่อยู่ มุนดูกลับเปิดวิดีโอหนังโป๊ แถมยังสำเร็จความใคร่ด้วยตนเองอย่างไม่สนใจบิจิ มุนดูถูกใช้เป็นสัญลักษณ์ของ “การมีเซ็กซ์ที่ปราศจากความรัก” เป็นตัวแทนให้เห็นว่า “การมีเพศสัมพันธ์ แค่เป็นธรรมชาติอย่างหนึ่งของคนเท่านั้น”

ผู้สร้างกำหนดให้ตัวละครทั้งห้าได้โลดแล่นอยู่ในกอง “ไฟ ไฟ ไฟ ” ไฟกองแรก หมายถึง “ไฟบริสุทธิ์”ที่ล้างมลทินนางสีดาจนกลายเป็น “ผู้หญิงอุดมคติ”ของฮินดู ( ตอนหนึ่งของ“รามายณะ” มหากาพย์ที่เป็นเรื่องหล่อเลี้ยงวัฒนธรรมอินเดีย ที่ถูกใช้ซ้ำไปซ้ำมาตลอดเรื่องแบบละครซ้อนละคร Deepaต้องการจะสื่อว่า แม้แต่มหากาพย์ของอินเดียก็ยังสนับสนุนอุดมการณ์ที่ให้ผู้หญิงเป็นฝ่ายเสียสละตัวตนของตนเองเพื่อรับใช้เพศชาย )ไฟกองที่สอง หมายถึง “ไฟในครัว”ที่หญิงแม่บ้านชาวอินเดียทั้งหลายต้องทนแบกรับหุงหาและทำหน้าที่รับใช้สารพัดในครอบครัว กดดันตัวเองจนมันกลับมาลุกไหม้ชีวิตตัวเอง ไฟกองสุดท้ายแต่เป็นปัญหาของคนที่สุด คือ “ไฟแห่งกิเลสตัณหา” ที่หนังแสดงให้เห็นถึงการรับมือได้แตกต่างกันออกไปของตัวละครแต่ละตัว

ฉากสุดท้ายของเรื่อง ดึงกลับไปยังภาพแรก พ่อ แม่ ลูกสาว โทนฉากสีขาว ดอกไม้สีเหลือง ทุ่งหญ้าสีเขียว เสียงเด็กหญิงยังร้องถามหามหาสมุทรอันยิ่งใหญ่ ผู้เป็นแม่กล่าวสอนลูกสาวทิ้งท้ายไว้ว่า “ ลูกจ๊ะ สิ่งสำคัญคือ สิ่งที่อาจจะมองไม่เห็นด้วยตาเปล่า”

ของขวัญ

Quanti fiori sono nel prato?
Quante stelle ci sono nel ciello?
Quanta gente c' e nel mondo?
Non pensi che meraviglioso
che ci siamo incontrati?
O e il pensiero piccolo da Dio

มีดอกไม้ตั้งเท่าไหร่ในทุ่งหญ้า
มีดาวบนท้องฟ้าตั้งเท่าไหร่
มีคนบนโลกตั้งแค่ไหน
เธอคิดไหม ว่ามันปาฏิหาริย์เพียงใด
ที่เราได้พบกัน หรือว่า
มันเป็นของขวัญเล็กๆน้อยๆจากพระเจ้า


"ปราณประมูล" เขียนให้ "ญามิลา"
ตีพิมพ์ :หนังสือ "ชีวิต คือ 2+2=3"



ถ้อยความน่ารักๆที่สื่อให้เห็นเรื่องราวของความสัมพันธ์ของผู้คนที่โคจรมาพบปะเจอะเจอ
เพื่อนคนหนึ่งมักกล่าวเสมอว่า “การมีมิตรจริงๆสักคนนั้นยากนัก”
ซึ่งดิฉันก็คิดต่อในใจไปว่า “แต่การรักษาความเป็นมิตรไว้นั้นยากกว่า”
ปีที่ผ่านมา ดิฉันเจอคนหน้าใหม่ไม่มากนัก (เมื่อเทียบกับปีอื่นๆ)
แต่ก็นับว่าโชคดีที่ยังพอมีให้นับเนื่อง เรียกได้ว่า “รู้สึกเป็นมิตร”
ไม่ว่าเจ้าของสวนที่ไม่เคยเห็นหน้า
หนุ่มอีสานนัก(อยากเขียน)
สาวรักแมวที่ไม่ต้องพูดถึงความเก่ง เพราะที่สำคัญกว่าคือความลึกซึ้งและจิตใจดีๆของคุณเธอ
เจ้าของสาธารณรัฐกวี้กวี
และที่ต้องพูดถึงแน่ๆ คือ
พี่นายทหารรักชาติที่ดิฉันตั้งใจว่าต้องหอบเค้กฝีมือตัวเองไปให้ทานให้จงได้หลังปีใหม่
รวมถึงเทพแห่งยุค80หนุ่มละเอียดอ่อนจนผู้หญิงอย่างเราๆอายกันเลยทีเดียว

หวังเป็นอย่างยิ่งว่า
ในปีถัดๆไป คงจะยังมีโอกาสได้ทักทายปีใหม่อย่างเช่นดังปีนี้

ขอให้ทุกคนมีความสุข มีเรี่ยวมีแรงกับทุกอย่าง
แล้วอย่าลืมไปเลือกตั้ง นะคะ!


21 ธันวาคม 2007

คืนฝนดาวตก

Artist:Matt Sewell

คาดคืนนี้ได้เห็นฝนดาวตกลีโอนิดส์-ดาวหางโฮมส์
18 พ.ย. 50 16:44 น.
ในคืนนี้ตั้งแต่เวลา 19.30 น.ต่อเนื่องไปจนถึงรุ่งเช้าวันจันทร์จะเกิดปรากฏการณ์บนท้องฟ้า 2 อย่าง คือ ฝนดาวตกลีโอนิดส์ ในเวลา 24.00 น.เป็นต้นไป แต่จะเห็นมากที่สุดในช่วงเวลา 03.00 น.ถึงรุ่งเช้า คาดว่าจะอยู่ที่ราว 30 ดวงต่อชั่วโมง และฝนดาวตกในคืนนี้ถือว่ามีปริมาณมาก
รายงานข่าวจาก:ผู้จ้ดการ

เมื่อช่วงกลางวันเสียงผู้รายงานข่าวโทรทัศน์ดังมากระทบโสตว่า เราจะสามารถดู “ฝนดาวตก”ได้ในคืนนี้
...
ราวสามทุ่มต้นๆ จึงลองเดินออกไปเงยๆแหงนๆ อยู่ที่สนามหญ้า เสียงแมลงกลางคืนส่งเสียงดังอึ้งมี่ อากาศออกจะเย็นๆชื้นๆ กวาดสายตามองทั่วผืนฟ้า คืนนี้จันทร์ไม่งามนัก นอกจากคืนนี้ไม่เห็นก้อนเมฆแล้ว ยังไม่เห็นดวงดาวสักดวงอีกนั่น (สงสัยเหล่าดาวคงสาละวนแต่งองค์ กะโชว์ลีลาการตกให้เป็นที่ประทับใจผู้คน) เฮ้อ! เอาน่า ถ้าคืนนี้ ถ้าพลาดจาก “ฝนดาวตก” ยังไงก็อาจเหลือ “ฝนตก” หรอกน่า
...
มองไม่เห็นภาพปรากฏการณ์ใหม่ ภาพปรากฏการณ์เก่ากลับเคลื่อนที่มาแสดงเสียก่อน
เมื่อสิบกว่าปีมาแล้ว เวลาเกือบเที่ยงคืน สองหลานตัวน้อยกับอาหญิงหนึ่งคน ชักชวนกันหอบหิ้วหมอน ผ้าห่มและเสื่ออีรุงตุงนังราวกับจะตั้งค่าย ออกไปปักหลักอยู่กลางสนามหญ้า เพื่อเฝ้ารอดู “ฝนดาวตก” ตามคำโจษ

ปากเจ้าตัวเล็กที่เป็นหญิงเจื้อยแจ้ว “แพรว่า เจ้าหญิงต้องขี่ดาวมาแหง”
เจ้าเด็กผู้ชายแก่กว่าไม่กี่เดือนกลัวน้อยหน้าร้องตะโกนค้านอย่างขัดใจ “โหย..มีที่ไหนเจ้าหญิง เธ่อ!..อุลตร้าแมนตะหาก ไม่เชื่อนะคอยดู”

อาที่นอนอยู่กึ่งกลางระหว่างหลาน ดุจนางสีดาห้ามทัพ แต่สีดานางนี้คร้านจะห้าม เพราะเคยชินกับการถกเถียงของสองลิง ปล่อยให้วิวาทะลอยผ่านข้ามหน้าไปมา เพราะ ความง่วงงุนเข้าจู่โจม ตาเริ่มปรือจะปิดไม่ปิดแหล่ ใจได้แต่คิดสงสารตัวเองว่า เหนื่อยจะตายชัก ที่ยอมมานอนแอ้งแม้งก็เพราะ พ่อแม่เจ้าเด็กพวกนี้ที่มาขอร้องแท้ๆเชียวว่า ให้ช่วยสนับสนุนกิจกรรมเด็กๆหน่อย จะปฎิเสธก็กระไร ก็ต้องทนมาหลับๆตื่นๆอยู่กลางน้ำค้างนี่เอง แต่คงจะเป็นหลับมากกว่าเป็นตื่น และหลับไปนานเท่าไรก็จำไม่ได้มารู้ตัวอีกทีก็เมื่อเสียงร้องดีใจของเจ้าหลานสองตัวนั่นตะโกนโหวเหวก

“เย้..ตกมาแล้ว สวยจังเลย” หลานสาวบีบเสียงอ่อนเสียงหวานใส่ดาว พร้อมปรบมือเปาะแปะ พลางลุกขึ้นเต้นหยอยๆ

“โอ้โห ..มาอีกดวงแล้ว..อาๆเห็นมั้ย เห็นมั้ย”เจ้าหลานชาย โห่รับดาวไม่พอยังเขย่ากระชากวิญญาณอาออกมาจากห้วงฝัน
“อืมม์ สวยๆ เย้ๆ” ฉันงัวเงียตอบรับยกมือข้างหนึ่งขยี้ตายังปรือ ส่วนอีกข้างยกขึ้นยกลงแสดงความตื่นเต้นไปกับเจ้าเด็กๆ ทั้งๆที่ไม่ทันเห็นดาวๆสักดวง

..กำหนดการณ์ฝนดาวตกปี ๒๕๕๐ : คืนวันอาทิตย์ที่ ๑๘ พฤศจิกายน ..

หลานชาย หนุ่มนักศึกษาปีสอง ปิดประตูเข้าห้องตัวเองไปมีโลกส่วนตัวตั้งแต่ช่วงสองทุ่ม
หลานสาว นักเรียนม.๖ ปิดประตูเข้าห้องไปคุยโทรศัพท์กับเพื่อน เสียงหัวเราะดังลั่นออกมาจากช่องหน้าต่าง
ฉันละสายตาจากท้องฟ้า เปลี่ยนภาพจากอดีตสู่ปัจจุบัน ทิ้ง “ฝนดาวตก” ไว้ที่สนามหญ้า..ตรงนั้น
ก่อนเดินเข้าห้องแล้วปิดประตู ...

Tampopo : อาหารและกามารมณ์

นอกจากดิฉันเป็นคนชอบรับประทานแล้ว ก็ยังชอบที่จะทำอาหารอีกด้วย ฉะนั้นจึงไม่น่าประหลาดใจเลย ถ้าจะไพล่ไปชอบหนังที่เกี่ยวกับเรื่องอาหารการกินเข้าไปด้วย มื้อดึกคืนนี้จึงขอเสิร์ฟด้วยราเม็งรสเลิศที่ชื่อว่า “Tampopo” ที่ออกฉายตั้งแต่ปี 1985 ( แต่ดิฉันเพิ่งมีโอกาสได้ชมเมื่อปีที่แล้วนี้เอง) ฝีมือพ่อครัวชาวอาทิตย์อุทัย Juzo Itami ที่หยิบยืมเค้าโครงเรื่องมาจากหนังคาวบอยคลาสสิก เรื่อง “Shane”

เรื่องราวถูกแบ่งเป็นสองส่วน ส่วนหลักเป็นเรื่องราวของสิงห์รถบรรทุกที่มาช่วยเหลือหญิงม่ายปรับปรุงกิจการร้านราเม็งของหล่อน ส่วนที่สองเป็นการรวบรวมฉากสั้นๆ เกี่ยวกับการกินอาหารในรูปแบบต่างๆ Juzo Itami แทรกเหตุการณ์ต่างๆ โดยไม่ทำให้เนื้อเรื่องหลักเสียรสชาติ แต่กลับยิ่งทำให้ให้ราเม็งถ้วยนี้กลมกล่อมยิ่งขึ้น อาทิเช่น ฉากตลกร้ายสะท้อนวิถีชีวิตของแม่บ้านญี่ปุ่นที่มี “ภาระ”สำคัญยิ่งต่อสมาชิกในครอบครัว คือ “การทำอาหาร” เรียกได้ว่า จะต้องรับผิดชอบอย่างเข้มงวด ถึงขนาดแม้ตัวจะตายก็ยอมพลีเลยทีเดียว ฉากอีโรติกที่นำเสนอได้แบบมีชั้นเชิง ไม่ได้โป๊ล่อนจ้อนกระแทกตาอนาจาร พ่อครัว Juzo Itami ปรุงเซ็กส์ให้เป็นอาหารที่สวยทั้งรูป แถมรสชาติก็แสนละเมียด ( ดิฉันขอหน้าด้านติดเรตติดดาวแนะนำว่า ลองหามาชมมาชิมกันเถอะ !)

ทั้งหมดทั้งมวลที่ปรากฏในหนัง ล้วนแสดงการเชื่อมโยงระหว่างอาหารกับชีวิตในแง่มุมต่างๆ แทรกไปแต่ละช่วงชีวิต ไม่ว่าจะในแง่วัฒนธรรม สังคม เรื่อยจนไปถึง กามารมณ์ ...

ไม่อยากจะบรรยายฉากหรือเรื่องราวละเอียดลออเท่าไรนัก ขอหยิบเอาฉากตอนที่ปรมาจารย์ราเม็งสอนลูกศิษย์มาให้ดูเป็นการเรียกน้ำย่อยไปพลางๆก่อน แหม่! ของพรรค์นี้ปล่อยให้ชิมด้วยตัวคุณเองจะดีกว่ากระมัง..

** Tampopo ในภาษาญี่ปุ่นเป็นชื่อของดอกไม้ชนิดหนึ่ง ซึ่งมีถิ่นกำเนิดในทวีปอเมริกา สรรพคุณของมันสามารถนำมาต้มกับน้ำเพื่อดื่มในลักษณะเดียวกับชาช่วยให้ตับแข็งแรง : คำแปล คำว่า tampopo จาก artbangkok

ความสุขพบได้เมื่อหยุดหา

เมื่อเยาว์ วันศุกร์คือ วันอันแสนจะมีค่า...นั่งนับถอยหลังตั้งแต่ชั่วโมงแรกเลยทีเดียว

...

...

เข้าช่วงรุ่น เริ่มติดเพื่อน วันจันทร์หนอเมื่อไหร่จะมา

ความสนุกของวันศุกร์ยังไม่หายถวิล วัีนจันทร์จงมา มาเถิดหนา มาเร็วๆ

...

...

สู่ชีวิตกรำงาน ถ้าลองขึ้นชื่อว่า "วันหยุด"

แทบอยากจะหยุดลมหายใจไปเสียตรงนั้น จะได้ไม่ตื่นขึ้นมาตรากตรำอ่อนล้า

เวียนวนใช้ชีวิตให้ไปตามปฏิทินของชีวิต

ซ้ำซากอยู่อย่างนั้น

..

จนเช้าวันนี้ วันอาทิตย์แรกของการไป "บ้านครูอาสาวันอาทิตย์"

ทั้งตื่นเต้น ทั้งมีความสุข เหมือนการเดินทางไปในที่่่ที่่่รอคอย

แม้ยังไม่ถึงที่่่..แค่ได้เดินทางก็เปี่่่ยมสุขแล้ว...

รู้สึกอิ่ม ทั้งที่่่ยังไม่ได้รับอะไรเลยสักคำ...

ระหว่างเดินทางทั้งร้องเพลง ทั้งยิ้ม ราวกับไปเจอคู่รัก...

อารมณ์เป็นแบบนั้นจริงๆ เป็นคู่รักที่่่ไม่เคยเจอกันเสียด้วย!!! นัดบอดนะเนี่่ย!!!

เมื่อไปถึง อืมม์ ยิ้มแก้มแทบแตก

คนรักของฉันส่งเสียงคุยนั่นคุยนี่่่เจี๊ยวจ๊าว ไม่เบาเลยทีเดียว

เด็กผู้หญิงบ้างทักเปียเดี่ยว เปียคู่ ครั้นชมว่าปลื้มเปียน้อยของเจ้าหล่อน หล่อนก็ส่งยิ้มหวานเยิ้มปานเทพธิดามาเชียว

ข้างเด็กผู้ชายหัวเกรียนเขียว วิ่งวนเป็นลิง

สันนิษฐานเบื้องต้นว่าเป็นลิงวรรณะสูง ขั้นต่ำก็ต้องมีเชื้อหนุมานอยู่แน่ๆ

เพราะ ยกมือพนมไหว้ ไหว้งามเสียจนอยากให้คุณปกรณ์แห่งกรมศิลป์เอาไปฝึกเป็นพระเอกละครร้องกับเขาบ้าง

รู้สึกว่าตัวเองรู้วิธีเปิด"ประตูแห่งความสุข" ทั้งที่่ถือ"กุญแจ"อยู่เป็นนาน

เออหนอ... คงเป็นอย่างที่่่เขาว่ากันไว้ "ความสุขหาได้เมื่อหยุดหา"

ฉันหลุดพ้นจากปฏิทินชีวิต ไม่สนว่ามันเป็นวันไหน

ตราบที่่่รู้ว่า พอจะได้ทำอะไรให้ใครๆได้บ้าง

ไม่ว่าวันไหนก็เป็นวันที่่่ดีทั้งนั้น

...

แล้วคุณล่ะ

คิดแบบเดียวกันไหม?

...

25 / มกรา / 2552

นิทานแห่งความรัก

“ ใครอยากฟังนิทานบ้างคะ ยกมือขึ้น ??..”

เด็กๆ จะพากันกรูไปล้อมหน้าล้อมหลังคุณครูอย่างตั้งใจ และอย่างกระตือรือร้น เด็กๆทุกคนเงียบกริบ ตระเตรียมหูอย่างมุ่งมั่น สายตาจ้องเขม็งไปที่ผู้เล่า ราวกับตัวนิทานจะพรั่งพรูออกมาให้เห็นตรงหน้า

พ่อ แม่ของฉันนั้น ไม่ใช่นักเล่านิทาน ฉันไม่มีภาพความทรงจำระหว่าง ฉัน – พ่อแม่ – นิทาน เลย ยิ่งทำให้ฉันเป็นเด็กที่กระหายการฟังนิทานเป็นที่สุด ไม่ว่าจะด้วยการอ่าน หรือด้วยการฟัง ใครก็ตามที่มาพร้อมข้อต่อรองที่มี “การเล่านิทาน”แล้วไซร้ ฉันจะจำนนทำทุกอย่าง ยอมเป็นสาวกอย่างไม่อิดเอื้อน

เด็ก คนไหนเล่าที่จะปฏิเสธนิทานอาหารอันโอชะเห็นเป็นไม่มี เด็กไม่เคยสนใจว่าทำไมเล่า เหล่าสัตว์ในโลกนิทานถึงพูดได้ ไม่สนว่าทำไมตัวนิทานบางตัวจึงเหาะเหิรได้ ไม่ว่านิทานจะมาในรูปแบบใด ไม่ว่า เล่าปากเปล่า หุ่นมือ หุ่นกระบอก ตุ๊กตากระดาษ ฯลฯ เด็กเพลิดเพลินไปกับการฟังการสร้างภาพตามด้วยใจจ่อจดแบบวินาทีต่อวินาที และพร้อมจะทำทุกอย่างเพื่อแลกกับการได้ฟังนิทานสักเรื่องไม่ว่าเอาอะไรมาแลก ก็ไม่ยอม

หรือเมื่อตอนเป็นเด็กๆคุณไม่เคยรู้สึกเช่นนั้น?

หรือคุณลืม”นิทาน”เหล่านั้นไปเสียสิ้นแล้ว?

“การ เล่านิทาน” นับเป็นการแสดงพลังแห่งความรักรูปแบบหนึ่ง เป็นสิ่งไม่มีพิษมีภัย และเปี่ยมไปด้วยเมตตาจากความรู้สึกของผู้เล่าส่งสู่ผู้ฟังตัวน้อยๆ ไม่มีการเล่านิทานครั้งไหนในโลกที่เกิดมาจากความเกลียดชัง ไม่มีเลย...

หลาย คนบอกว่า การเล่านิทานจะสัมฤิทธิผล สามารถทำให้ลูกน้อยมีความคิดสร้างสรรค์ สามารถก้าวสู่ความเป็นอัจฉริยะ ถ้าเราเล่าให้เขาฟังตั้งแต่ช่วงตั้งครรภ์ – 6ขวบ แต่ฉันเชื่อว่า มากมายกว่านั้นและเหนือสิ่งเหล่านั้น คือ การที่พ่อแม่ปู่ย่าตายายหรือคนตัวโตที่เล่านิทานให้ลูกหลานฟังรู้สึกว่าพวก เขากำลังสร้างความสุขในหัวใจดวงน้อยๆเหล่านั้น ได้เห็นปฏิกิริยาต่อตอบของเด็กๆยาม เศร้า สนุก ตื่นเต้น สงสาร ฯลฯ ตามฉากตอนต่างๆ เป็นเวลาร่วมกันและแบ่งปันกันกับสมาชิกตัวน้อย ซึ่งภาพเหล่านี้ จะกลายเป็นภาพความทรงจำอันแสนประทับใจโยงใยสู่กันเป็นนิจ ไม่ว่าแต่ละชีวิตอาจต้องอยู่ห่างไกลกันขนาดไหน

แม้ฉันอาจไม่มี “ภาพนิทาน”กับพ่อแม่

แม้ฉันอาจไม่มี”ภาพนิทาน” กับปู่ย่า

แต่ฉันยังคงมี”ภาพนิทาน”แสนประทับใจ

และ ฉันรู้สึกได้ถึง “พลังของนิทาน”เหล่านั้น

แม้ฉันเลยวัยฟังนิทาน มาสู่วัยเล่านิทาน

แต่ ฉันยังเชื่อใน “พลังของนิทาน” ที่ส่งมาด้วย “ความรัก” จากผู้เล่า

** ขอสนับสนุน งานมหกรรม "เล่านิทาน อ่านและเล่นกับลูก" จัดโดยกระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์ วันพุธที่ 29 เม.ย.52 จนถึงวันศุกร์ที่ 1 พ.ค. 52ณ ฮอลล์ 9 อิมแพค เมืองทองธานี

และ แม้ว่า คุณจะไม่มีโอกาสไปร่วมงาน เชื่อเถิดว่า นิทานไม่ว่าเรื่องใดก็ตามที่ออกมาจากปากของคุณนั้น มันทรงคุณค่าและทรงพลัง แก่เด็กๆของพวกเราเสมอ

29 เม.ย. 2009

หลงตัวเอง

พุทธสุภาษิตบทหนึ่งกล่าวไว้ว่า “ความผิดของผู้อื่นเห็นง่ายกว่าความผิดของตัวเอง” ในระยะหลัง ฉันรู้สึกว่าตัวเองจะเข้าข่ายประโยคนี้เอาเสียจริงๆ แต่ก่อนอาจวิเคราะห์ วิพากษ์ วิจารณ์ กระแหนะกระ แหน เรื่องราวต่างๆอยู่ในใจ หรือสนทนาอยู่ในหมู่คนใกล้ตัว แต่มาระยะหลัง ฉันได้ใจปล่อยให้มันออกมาเพ่นพ่านไหลล้นท้นทะลักไม่บันยะบันยังผ่านตัว หนังสือ พูดพล่ามทั้งที่่่่ไม่มีใครถาม หลงตัว ตั้งตนเป็น “ผู้พิพากษา” อหังการ์เพียงเพราะหลงไปกับคำที่่่มีคนมาบอกว่า คำของเรานั้นตรงไปตรงมา แท้จริงแล้ว คำว่า “ตรงไปตรงมา” กับ คำว่า “ก้าวร้าว”นั้น แลดูจะห่างกันเพียงเส้นบางๆเท่านั้น แท้จริงแล้วคำว่า “ตรงไปตรงมา” ไม่ได้เกี่ยวเนื่องกับคุณภาพใดๆทั้งสิ้น ฉันควรจะปลื้มกับมันไหม??

มันคือจุดเริ่มต้นของการบ่มเพาะให้ฉันมองโลกในแง่ร้ายขึ้น ขณะที่่่ใจก็แคบลงเรื่อยๆ ไม่พยายามเรียนรู้คนอื่น ไม่พยายามเข้าใจพวกเขา รู้จักแต่ “ตัวกู คำกู ของกู” ฉันรู้สึกว่า ฉันฟังน้อยลง ฉันมองสั้นลง ฉันพูดเยอะขึ้น และฉันเขียนมากขึ้น
บางครั้งฉันพินิจแต่ “ความเท็จ” และ “ความจริง” "ความผิด" และ "ความถูก" แต่ฉันหลงลืม “มนุษยธรรม”ไปเสียฉิบ
ลืม “เอาใจเขามาใส่ใจเรา” และลืมที่่่่จะ “เอาใจเราไปใส่ใจเขา”

ป่วยการที่่่่ฉันจะไปวิพากษ์วิจารณ์ ชี้้้เป็นชี้ตายเรื่องราวความเป็นไปของโลก ในเมื่อความดีงามเล็กๆฉันยังทำไม่ได้ครบถ้วน ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นนักบุญในที่่่สว่าง เป็นนักฉวยโอกาสในที่่่มืด เป็นความขัดแย้งที่่่่น่าขันและเวทนาเป็นอย่างยิ่ง

ฉันจึงขอใช้ช่วงเวลาแห่งวันหยุด หยุดที่่่จะวิพากษ์คนอื่น และมาตรวจสอบตัวเอง ก่อนที่่่่เชื้อโรคหลงตัวเอง มันจะแพร่กระจายไปมากว่านี้...เห็นอาการกำเริบเมื่อไหร่ รบกวนช่วยสะกิดเตือนๆกันบ้างหน่อยเถิดหนา..

• 15 เม.ย. 2009

คำนำกคถา

" อยาก เป็นนักเขียน ก็ต้องเขียน กับขยันอ่าน ขยันเขียนไว้ให้มากๆ ไม่ต้องทำตัวเป็นศิลปิน หรือเป็นศาสดาคนใหม่ อยากเขียนก็เขียนออกมาเลย ไม่ต้องรออารมณ์หรือรอบรรยากาศสุนทรีย์อะไรใ้ห้มันมากนัก เพราะถ้าไม่ยิ่งใหญ่จริงๆแล้ว มันจะน่าเกลียดมากกว่าน่ารัก

และในที่่่่สุด จะเป็นอะไรไม่ได้ทั้งนั้น ไม่ว่านักเขียน ศิลปิน หรือนักประพันธ์ "

...

" แม้ กระทั่งการเขียนหนังสือ อย่านึกว่าต้องสร้างวรรณกรรมอันยิ่งใหญ่ หรือผลงานอมตะอะไรขึ้นมา คิดให้มันง่าย เขียนให้มันง่ายๆ สร้างเรื่องใหญ่ให้คนที่่่่ไม่ยิ่งใหญ่เข้าใจได้ แล้วก็จะประสบความสำเร็จเองนั่นแหละ "

ท่านอาจารย์ ม.ร.ว. คึกฤทธิ์ ปราโมช

แม้ ไม่คิดอยากเป็นนักเขียน แต่ฉันก็มีนักเขียนในดวงใจ เป็นนักเขียนที่่่่ฉันอยากเป็นถ้าฉันต้องเป็น ฉันบังอาจนับถือและเรียกนักเขียนท่านนี้ว่าเป็น "ครู" ทั้งที่่่่เกิดมาไม่เคยมีโอกาสได้เฉียดใกล้กันแม้เพียงกะผีก ฉันซึมซับการมองโลกและการเขียนโลก พบปะกันทางความคิดโดยผ่านตัวหนังสืออันคมคาย ลึกซึ้ง และรุ่มรวยอารมณ์ขัน ไม่น่าเชื่อ..ส่วนหนึ่งของ "การเป็นฉัน" มาจากการหลอมรวมของตัวหนังสือที่่่สามารถอ่านและเข้าใจง่ายเหล่านั้น ตัวหนังสือที่่่ฉันเห็นว่ามีเสน่ห์และน่ารักเป็นนักหนา..โอว์ อานุภาพแห่งงานเขียน เมื่อวันนี้อุตริอยากเขียน จึงต้องนำ "คาถา"ของ "ครู "มาเจิม แปะหน้าเรียกขวัญและกำลังใจเสียหน่อย แม้ตัวหนังสือของฉันอาจไม่มีอานุภาพและทรงพลังอย่างท่าน แต่ขอให้มีประโยชน์กับคนที่่่่ผ่านมาอ่านบ้าง..ก็ยังดี

จันทรา

23 มี.ค. 2009