FAME

ถ้ามีใครตั้งคำถาม“The 5 Greatest Albums of YOU”เอากับดิฉัน...หนึ่งในนั้นคงต้องมีอัลบั้มชุดนี้แน่ๆ อัลบั้มเพลงประกอบภาพยนตร์เรื่อง "FAME" กว่าดิฉันได้มีโอกาสดูภาพยนตร์จริงๆก็ล่าช้ากว่าที่รู้จักเพลงอยู่หลายปีดีดัก เรื่องราวของเหล่าเด็กๆนักเรียนในโรงเรียนสอนดนตรีและศิลปะการแสดงที่ใฝ่ฝันจะเป็นดวงดาวเจิดจ้าในแวงวงบันเทิงและศิลปะ โดยผู้กำกับ Alan Parker ที่ได้ความนิยมยกย่องจนมีผู้คนหยิบเอาไปทำทั้งทีวิซีรีย์และละครเวที ซึ่งไม่ว่าแตกออกไปนำเสนอในรูปแบบไหนก็ล้วนประสบความสำเร็จเป็นอย่างดีโดยทั้งสิ้น..

เหตุผลของการเลือกอัลบั้มชุดนี้ โดยเฉพาะเพลงๆนี้ ไม่ได้เพียงเพราะ ความบ่อยในการหยิบฟัง แต่เป็นเพราะ เพลงๆนี้มักถูกใช้เป็นคาถาร่ายเพื่อคลายความกดดันปนซึมเศร้า(เข้าทำนองบำบัดด้วยเพลง) ให้ทำใจยอมรับการไม่สัมฤทธิผลอันเกิดจากการตัดสินใจของเราซึ่งแปลกแยกจากความคิดของคนอื่น การทำใจให้หนักแน่น เข้มแข็ง ไม่หวั่นไหวใดๆ โดยเฉพาะเสียงรอบข้างที่ว่า "บอกแล้วไม่เชื่อ" "ว่าแล้วเชียว" ฯลฯ มันไม่ใช่เรื่องหมูๆนักสำหรับดิฉัน หลายครั้งสภาวะจิตใจข้างในไม่ได้สงบนิ่งอย่างที่แสดงออกทางสีหน้าสีตาสักนิด ทั้ง"กล้ำกลืน"และ"กลืนกล้ำ"กับอุปสรรคที่แวะเวียนมาเป็นแบบทดสอบ เรามีเวลาที่แข็งแกร่งและเราก็มีเวลาแห่งความอ่อนแอกันทั้งนั้น แต่ทีสุดแล้ว เราก็ต้องลุกขึ้นด้วยพลังที่จะมาจากที่ไหนไม่ได้นอกจากเราจะต้องสร้างมันขึ้นมาเองเท่านั้น

บทเพลงและเสียงดนตรีเปลี่ยนแปลงโลกได้ ดิฉันเชื่อเช่นนั้นและมั่นใจว่า ในเส้นทางเดินชีวิตของคนเรานั้นอย่างไรก็ต้องมีสักหนึ่งบทเพลงที่เข้ามาเกี่ยวข้องและเพลงที่ดีที่สุดของคุณ อาจเป็นเพลงที่เป็นเศษขยะของนักวิจารณ์อาจเป็นเพลงที่ไม่มีใครเหลียวแล
แต่มันมีคุณค่าเสมอ ตราบเท่าที่คุณรู้สึกว่ามันมี...

"Out Here On My Own"
Music by Michael Gore
Lyrics by Lesley Gore
Performed by Irene Cara


Sometimes I wonder where I've been
Who I am
Do I fit in
Make believin' is hard alone,
Out here on my own

We're always provin' who we are
Always reachin' for the risin' star
To guide me far
And shine me home
Out here on my own

When I'm down and feelin' blue
I close my eyes so I can be with you
Oh, baby, be strong for me
Baby, belong to me
Help me through
Help me need you

Until the morning sun appears
Making light of all my fears
I dry the tears
I've never shown
Out here on my own

When I'm down and feelin' blue
I close my eyes so I can be with you
Oh, baby, be strong for me
Baby, belong to me
Help me through
Help me need you

Sometimes I wonder where I've been
Who I am
Do I fit in
I may not win
But I can't be thrown
Out here on my own
...
Out here on my own

...

The Killing Field

ในประวัติศาสตร์การเลือกชมภาพยนตร์ของดิฉัน มีชื่อผู้อำนวยการสร้างภาพยนตร์อยู่หนึ่งท่านที่ดิฉันมักใช้เป็นตัวชี้นำ นั่นก็คือ David Puttnam เพราะ ความพิเศษอย่างหนึ่งของภาพยนตร์เรื่องนี้คือ ทำให้เด็กมัธยมฯปลายอย่างดิฉันในขณะนั้น ได้เห็นโลกนี้ในอีกมุมหนึ่ง พร้อมสร้างแรงบันดาลใจให้อยากเป็นผู้สื่อข่าวอาชีพเป็นครั้งแรก

ภาพยนตร์เรื่อง The Killing Fieldsที่สร้างขึ้นจากบทความของผู้สื่อข่าวประจำหนังสือพิมพ์ The New York Timesว่าด้วยความสัมพันธ์ระหว่างระหว่าง Sydney Schanbergกับ ชาวเขมร Dith Pranผู้เป็นทั้งเพื่อนร่วมสายอาชีพและล่ามส่วนตัวของเขาขณะที่ทำข่าวอยู่ที่นั่นในช่วงเกิดสงครามกู้ชาติของเขมรแดงกับรัฐบาล Lon Nol ซึ่งทางสหรัฐฯให้การสนับสนุนอยู่ เมื่อSchanberg เดินทางกลับสหรัฐฯ การทำข่าวชิ้นนี้ทำให้เขาได้รับรางวัล Pulitzer แต่สหายซี้ร่วมคียงบ่าเคียงไหล่ร่วมเสี่ยงชีวิตอย่างDith Pran กลับกำลังประสบความทุกข์กระเสือกกระสนหนีตายพร้อมกับชาวเขมรอีกนับล้านๆไปอยู่ชนบท หลังจากเขมรแดงตบเท้าเข้าพนมเปญได้และทำการกวาดล้างผู้คนอย่างบ้าคลั่ง ระหว่างที่ Pran ใช้เวลาสี่ปีในนรกกว่าจะข้ามพรมแดนสู่เมืองไทยได้สำเร็จ Schanberg ก็ไม่เคยจะละความพยายามสืบเสาะตามหาเพื่อนชาวเขมรคนนี้เลย

Chris Mengesตากล้องภาพยนตร์สารคดีบันทึกทำได้อย่างละเอียดและแลเห็นสงครามตามความเป็นจริง จนขณะดูก็อดรู้สึกเจ็บที่หัวใจตามไปด้วยไม่ได้ นักแสดงนั้นยอดเยี่ยมทั้งสิ้น ไม่ว่าจะเป็น Sam Waterston กับบทผู้สื่อข่าว John Malkovichกับบทตากล้องผู้ใช้เหล้า ยาเสพย์ติด และอารมณ์ขัน เพื่อช่วยสนับสนุนการใช้ชีวิตในนรกนั่น และสำหรับ Dr. Haing S. Ngorที่รับบท Dith Pran นั้น แสดงได้ดีและธรรมชาติเหลือเกิน อาจเป็นเพราะ เขาถ่ายทอดจากหัวจิตหัวใจแทนชาวเขมรที่ทุกข์ยากมากกว่าที่จะถ่ายทอดแบบนักแสดง

ภาพความหวาดกลัว สยดสยอง และเดียวดายถูกนำมาถ่ายทอดได้อย่างกินใจ ตัวอย่างความล่มจมของประเทศหนึ่ง ประเทศที่เพียบพร้อมไปด้วยศิลปวัฒนธรรมแต่ต้องตกเป็นเหยื่อผลพวงทางสงครามจากฝีมือของพวกบ้าอำนาจและพวกมหาอำนาจ แม้ประวัติศาสตร์เรื่องนี้เกิดขึ้นตั้งแต่ ปี1975 และถูกคนทำหนังนำมาสร้างเป็นภาพยนตร์นำมาตีแผ่ไปทั่วโลกหลายต่อหลายเรื่อง แต่เหตุการณ์เลวร้ายลักษณะนี้ก็ยังคงเกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำอีกในอีกหลายมุมต่างๆของโลกจวบจนถึงทุกวันนี้ หรือมนุษย์ไม่รู้จักที่จะเรียนรู้การอยู่ร่วมกันอย่างสันติอย่างแท้จริงกระมัง...