พุทธสุภาษิตบทหนึ่งกล่าวไว้ว่า “ความผิดของผู้อื่นเห็นง่ายกว่าความผิดของตัวเอง” ในระยะหลัง ฉันรู้สึกว่าตัวเองจะเข้าข่ายประโยคนี้เอาเสียจริงๆ แต่ก่อนอาจวิเคราะห์ วิพากษ์ วิจารณ์ กระแหนะกระ แหน เรื่องราวต่างๆอยู่ในใจ หรือสนทนาอยู่ในหมู่คนใกล้ตัว แต่มาระยะหลัง ฉันได้ใจปล่อยให้มันออกมาเพ่นพ่านไหลล้นท้นทะลักไม่บันยะบันยังผ่านตัว หนังสือ พูดพล่ามทั้งที่่่่ไม่มีใครถาม หลงตัว ตั้งตนเป็น “ผู้พิพากษา” อหังการ์เพียงเพราะหลงไปกับคำที่่่มีคนมาบอกว่า คำของเรานั้นตรงไปตรงมา แท้จริงแล้ว คำว่า “ตรงไปตรงมา” กับ คำว่า “ก้าวร้าว”นั้น แลดูจะห่างกันเพียงเส้นบางๆเท่านั้น แท้จริงแล้วคำว่า “ตรงไปตรงมา” ไม่ได้เกี่ยวเนื่องกับคุณภาพใดๆทั้งสิ้น ฉันควรจะปลื้มกับมันไหม??
มันคือจุดเริ่มต้นของการบ่มเพาะให้ฉันมองโลกในแง่ร้ายขึ้น ขณะที่่่ใจก็แคบลงเรื่อยๆ ไม่พยายามเรียนรู้คนอื่น ไม่พยายามเข้าใจพวกเขา รู้จักแต่ “ตัวกู คำกู ของกู” ฉันรู้สึกว่า ฉันฟังน้อยลง ฉันมองสั้นลง ฉันพูดเยอะขึ้น และฉันเขียนมากขึ้น
บางครั้งฉันพินิจแต่ “ความเท็จ” และ “ความจริง” "ความผิด" และ "ความถูก" แต่ฉันหลงลืม “มนุษยธรรม”ไปเสียฉิบ
ลืม “เอาใจเขามาใส่ใจเรา” และลืมที่่่่จะ “เอาใจเราไปใส่ใจเขา”
ป่วยการที่่่่ฉันจะไปวิพากษ์วิจารณ์ ชี้้้เป็นชี้ตายเรื่องราวความเป็นไปของโลก ในเมื่อความดีงามเล็กๆฉันยังทำไม่ได้ครบถ้วน ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นนักบุญในที่่่สว่าง เป็นนักฉวยโอกาสในที่่่มืด เป็นความขัดแย้งที่่่่น่าขันและเวทนาเป็นอย่างยิ่ง
ฉันจึงขอใช้ช่วงเวลาแห่งวันหยุด หยุดที่่่จะวิพากษ์คนอื่น และมาตรวจสอบตัวเอง ก่อนที่่่่เชื้อโรคหลงตัวเอง มันจะแพร่กระจายไปมากว่านี้...เห็นอาการกำเริบเมื่อไหร่ รบกวนช่วยสะกิดเตือนๆกันบ้างหน่อยเถิดหนา..
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น